خبر درگذشت استاد شیرمحمد اسپندار، صدای جاودانهٔ دونَلی و یکی از بزرگترین راویان موسیقی بلوچستان، برایم بسیار اندوهبار بود.
برای من، استاد اسپندار تنها یک نوازندهٔ برجستهٔ موسیقی نواحی ایران نبود؛ او بخشی از جهان صوتی آثارم بود. در سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، هنگامی که بر روی مجموعهٔ «بلوچ» در سه موومان کار میکردم، اجراهای ایشان از مهمترین سرچشمههای الهام من بودند. بسیاری از ایدههای صوتی، لحن و بیان نغمات، گردش و تکرارهای سیالِ جملههای موسیقایی، و حتی نگاه من به زمان در موسیقی، از شنیدن دونَلیِ استاد اسپندار شکل گرفت.
ما آهنگسازان گاه از انسانهایی الهام میگیریم که شاید هرگز ندانند تا چه اندازه در آفرینش یک اثر سهیم بودهاند. استاد اسپندار یکی از همان انسانها بود. ردِّ نفسِ ساز او در بخشی از موسیقی من برای همیشه باقی خواهد ماند.
میراث او تنها مجموعهای از اجراهای درخشان نیست؛ او حافظِ حافظهٔ موسیقایی بلوچستان بود و نشان داد که یک سنت بومی، بیآنکه از اصالت خود فاصله بگیرد، میتواند با جهان سخن بگوید.
با سپاس از تمام آنچه از او آموختم، یادش را گرامی میدارم.
روحش در آرامش و نوای دونَلیاش جاودان.
مهدی حسینی
آهنگساز
۱ مرداد ۱۴۰۵ – ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۶
بلوچ: کلمپور
